در اثربخشى عبادات، کیفیّت عمل، یعنى مبتنى بودن آن بر معرفت و محبّت و در نتیجه، خلوص نیّت و حضور قلب حین انجام آن، به مراتب از کمّیّت عمل، یعنى زیادى مقدار آن، کارسازتر است. امام صادق علیه السلام در تبیین این سخن خداى عزّوجلّ که مى‌فرماید : خَلَقَ المَوتَ وَ الحَیوةَ لِیَبلُوَکُم اَیُّکُم اَحسَنُ عَمَلاً: خداوند مرگ و زندگانى را آفرید تا بیازماید کدام یک از شما نیکورفتارترید؛[۱]

مى‌فرمایند: لَیسَ یَعنى اَکثَرُ عَمَلاً وَ لکِن اَصوَبُکُم عَمَلاً وَ اِنَّمَا الاِصابَةُ خَشیَةُ اللهِ وَ النِّیَّةُ الصّادِقَةُ وَ الحَسَنَةُ: مقصود این نیست که کدام یک از شما پرعمل‌ترید؛ بلکه کدام یک از شما بهتر و درست‌تر عمل مى‌کنید و صحّت و نیکویى عمل، تنها در خداترسى و نیّت صادقانه و خوب است.[۲]

بنابراین باید بیش از آنچه به افزودن بر حجم عبادت اهتمام ورزید، به بالا بردن عیار و کیفیّت آن پرداخت. گرچه عمل باکیفیّت، هرچه بیشتر انجام شود بهتر است، امّا افراط در مقدار عمل در اکثر اوقات به انجام اعمال بى‌روح و خالى از محتوا مى‌انجامد؛ لذا در مورد مقدار عبادت، همواره باید جانب میانه‌روى را رعایت کرد. امام جواد علیه السلام مى‌فرمایند: اَلقَصدُ اِلَى اللهِ تَعالى بِالقُلوبِ اَبلَغُ مِن اِتعابِ الجَوارِحِ بِالاَعمالِ: با دل خواستار و متوجّه خداى تعالى بودن، از به رنج و سختى افکندن بدن با
اعمال بسیار، کارسازتر است.[۳]