بدون معرفت و عبودیّت حضرت حق، نیل به مقامات کمال و مدارج اخروى براى هیچ یک از بندگان امکان‌پذیر نیست. و چون عبادت، ثناء و ستایش ذات الهى است و ثناء و ستایش فرع بر معرفت است و معرفت ذات حقّ متعال، براى مخلوق به خودى خود، ناممکن است؛ در نتیجه چنانکه پیامبر اکرم۹ در مقام دعا و نیایش به محضر ربوبى عرضه مى‌دارند: لا اُحصى ثَناءً عَلَیکَ اَنتَ کَما اَثنَیتَ عَلى نَفسِکَ: من نمى‌توانم حقّ ثناى تو را ادا کنم. تو آن‌گونه‌اى که خود، خویش را ستوده‌اى؛[۱] مخلوق، خود راه به عبادت شایسته‌ى ذات احدیّت ندارد. به دلیل کوتاهى دست بندگان

از ثناء و عبادت ذات مقدّس حضرت حق، حق تعالى با لطف شامل خود، از طریق تعلیمات انبیا، درِ عبادت را به روى بندگان گشود، تا در پرتو بندگى، به عالم کرامت حق و رَوح و ریحان و جنّت و نعیم، راه یابند.