همان‌طور که ذکر شد، شکر یک واجب عقلى است و حکم شرع در مورد وجوب شکر، تأکیدى بر آن است. یقیناً خداوند به شکر مخلوق نیازى ندارد. علّت تأکید دین بر انجام شکر، سودى است که از این رهگذر به خود بنده‌ى شاکر مى‌رسد. قرآن کریم مى‌فرماید: وَ مَن شَکَرَ فَاِنَّما یَشکُرُ لِنَفسِهِ وَ مَن کَفَرَ فَاِنَّ رَبّى غَنىٌّ کَریمٌ: هرکس شکر کرد، پس همانا به سود خویش شکر مى‌کند و کسى که کفران ورزد، پس هر آینه پروردگار من بى‌نیاز و کریم است.[۱] همچنین مى‌فرماید: وَ مَن یَشکُر فَاِنَّما

یَشکُرُ لِنَفسِهِ وَ مَن کَفَرَ فَاِنَّ اللهَ غَنىٌّ حَمیدٌ: هرکس شکر مى‌کند، همانا به سود خویش شکر مى‌کند و هرکس کفران ورزد، پس هر آینه خداوند بى‌نیاز و ستوده است.[۲]