اهمّیّت خدمت در سلوک در سلوک

خدمت جایگاه بزرگی دارد؛ خدمت به همه چیز و همۀ موجودات و انسان‌ها و به‌صورت خاص نسبت به نزدیکان و کسانی که حقّ جسمانی و بالاتر از آن، حقّ روحانی بر انسان دارند و به همین ترتیب تا معصومین علیهم‌السّلام. خدمت‌ یعنی کار بدون چشمداشت کردن؛ که رشدآفرین است و انسان را از پوستۀ فردیّت و نفع‌طلبی بیرون می‌آورد. انسان تا قبل از ورود به وادی محبّت، کاسب و تاجر‌مسلک است؛ امّا وقتی اهل آخرت و محبّت گشت و محبّ شد، محبّت نمی‌ورزد تا پاسخی بگیرد و از محبّت کردن به دنبال سود مادّی، معنوی، دنیوی یا اُخروی نیست. برای اهل محبّت، خودِ محبّت کردن و خدمت کردن، موضوعیّت دارد و از این توفیق لذّت می‌برند و شادمان می‌شوند. روحیۀ خدمت، و نَفسِ خدمت کردن را دوست داشتن، از کمالات شاخص انسان است...