مناجات سحرگاهی

نکات بسیار آموزنده، تأثیرگذار و لطیفی در دعای بعد از نماز شفع و در دعای حزین وجود دارد. شب، خلوتگاه اُنسِ با خداست. عاشق، خلوتِ دیدار با معشوق را از دست نمی‎دهد. دوستان خدا وقتی شب می‌رسد و هوا تاریک می‌شود، به وَجد می‌آیند و در شرایطی که دیگران در بسترها غُنوده‌اند، پهلو از بستر خالی می‌کنند، سر از بالین برمی‌دارند و در خلوت اُنسِ با خدا نَردِ عشق می‌بازند. امیدواریم خدای متعال ما را اَهلِ سحر قرار دهد و فقط از اَصحاب سحر نباشیم؛ فرق است بین اَهل و اَصحاب. مناجات‌ و دعاهای لطیف و زیبایی در کتاب‎هایی مثل مِفتاحُ الفَلاح شیخ بهایی، مِصباح کفعمی، مِصباح شیخ طوسی و کتاب‌های بزرگانی مثل سیّد بن طاووس وجود دارد. هر کسی در مسیر سلوک به جایی رسیده، از سحرخیزی بوده است. طبق روایات جز با سوار شدن بر مَرکبِ شب، اَحدی به وصال خدا نمی‌رسد. رعایت مواردی که در اوایل اَمر به سحرخیزی کمک می‌کند...