جناب شیخ علی آقا پهلوانی، آخوند ملاحسینقلی زمان ماست.

معرّفی آثار نگاشته شده در شرح احوال افلاکیان خاک نشین

 عن امام العارفین امیرالمؤمنبن علی (ع): العِلمُ نَهرٌ وَالحِکمَةُ بَحرٌ وَالعُلَماء حَول نَهر یَطُوفُون وَالحُکَماءُ وَسَط البَحر یغُوصون وَالعارِفُونَ فی سُفُن النَّجاة یَسیرُون؛ علم رودی است و حکمت دریایی و عالمان اطراف رود می گردند و حکماء در میان دریا به غوّاصی مشغولند و عارفان در کشتی های نجات به سیر می پردازند.

استادش آیت الله سید علی حائری معروف به مفسر می فرمود: اگر در عمرم هیچ کاری جز تربیت این جوان نکرده باشم، مرا کفایت می کند.

  بارها می فرمود: « اگر عرفان بی اهمّیّت باشد چرا مولای متّقیان ( ع ) در دعای کمیل می گوید: یا غایة آمال العارفین! »

او جرثومۀ زهد و تقوا و ورع، نمونۀ پیشینیان شایستۀ ما، برکتی از برکات ما، مقیّد به آداب و مستحبّات، فقیه، محدث، زاهد عابد، مجتهد شب زنده دار بود.

رمز ماندگاری کارهای مردان خدا خلوص آن هاست. آنان به دنبال کسب شهرت و موقعیّت نیستند، بلکه تنها هدفشان رضایت حضرت حقّ جلّ جلاله است.

استعداد و ذوق کم نظیر و صفای باطن و ریاضت های مستمر علمی و عملی و همچنین درک محضر بزرگان در حوزۀ معارف عرشی، او را در عداد کرسی نشینان حکمت و عرفان قرار داد.

اگر آمادگی تشرّف را نداری، چرا این همه برای آن اصرار می کنی؟!

از شب زنده داری و نمازشب اثرات بسیاری دیده بود تا جایی که آن را شرطی برای حضور شاگردان در درس قرار داده بود.

مقام ایشان، نتیجه عمل به شرع و التزام به دستورات شرعی بوده است و نقطه افتراق سیر و سلوک عرفانی ایشان با دیگر مدعیان عرفان، در همین تعبد به شرع و تسلیم در مقابل دستورات آن است.

علاّمه سیّد محمّدکاظم عصّار در علوم معقول، استادی متبحّر و محقّقی برجسته در حکمت مشاء و اشراق و علم توحید و عرفان اند.

سوز درون، روحش را به لطافتی رسانده بود که کوچک ترین آزار بر خلق خدا را روا نمی داشت.

توفیقات پروردگار در شب زنده دارى و نماز شب است.

اسم اعظم، خود انسان است، انسان باید خودش را پیدا کند.

 توکّل و صبر و انقطاع الی الله چنان مشکلات را برایش آسان می کرد که در کمتر کسی یافت می شود.

 هیچ گاه زیارت عاشورا در بین الطّلوعین را ترک نمی کرد.

 أخلِصِ العَمل فَإنَّ النّاقدَ بَصیرٌ بَصیرٌ

 آقا سیّد حسین قاضی دارای موت اختیاری است و قدرت این را دارد که هروقت بخواهد، روح را از بدن خود خلع کرده، باز مراجعت کند.

او از مطرح شدن، به شدّت پرهیز می کرد و اجازه نمی داد شناخته شود. همواره از تمجید خلق بیزار بود.

 تواضع  و فروتنی ملکۀ وجود او بود. با این حال وقتی به او گفتند تواضع شما از حد گذشته، پاسخ داد: « تواضع کار بزرگان است، من وضیع هستم.

 گول این جمعیّت را نخور، با خدا بساز.

 هدف از حضور در درس ها، استفاده های علمی و معنوی باشد نه مادّی، همواره در حال تخلیه و تحلیه باشید.

 به صدق و صفا مشهور و به زهد و عزلت از دنیا معروف بود. از هیاهو کناره گزیده، در منزل خود به تزکیۀ نفس و تهذیب روح مشغول بود.

بردباری، سکوت و ذکر کثیر خداوند، از ویژگی های او بود. حافظ قرآن بود و هفته ای یک بار قرآن را ختم می کرد.

رضا به تقدیر الهی وجود آیت الله شیخ عبّاس قوچانی را فرا گرفته بود و در این احوال همان نفخۀ الهی استادش، مرحوم قاضی، همواره مونس او بود.

می فرمود: «طلبه ای که در دوران طلبگی نماز شب نخواند به جایی نخواهد رسید و عاقبت خوبی نخواهد داشت.»

ایشان بسیار زاهدانه می زیست و برای سیر و سلوک و نوافل و عبادات اهمیت فراوانی قائل بود.

ایشان بسیار کم خواب و کم خوراک بود و شب های ماه رمضان را از غروب تا طلوع آفتاب نمی خوابید و بر بیداری بین الطلوعین اصرار داشت.

«شما نزد  خداوند مسؤول هستید اگر از من خطایی سر بزند به من تذکر ندهید و مرا از هواها و لغزشها متوجه نسازید و چشم پوشی کنید. »

« تا انسان رودربایستی دارد دین ندارد، باید انسان حرفش را همه جا بزند.»

شیخ زاهد بود و عابد، و از پیرایه های دروغین دنیای فرومایه، روی گردان.

از حسنات اعمالتان که خیال می کنید حسنه است،توبه کنید تا چه رسد به معاصی!

 آیه زهد ، پارسایی و ورع، و مجسمه تواضع و خدمت و سعه صدر بود؛ و مصداق روشن این آیه که یار دیرینش آیه الله حاج میرزا جواد آقا تهرانی همواره تلاوت می کرد:«تلک الدار الاخرة نجعلها للذین لایریدون علوا فی الارض ولا فسادا.»

وقتی به ابعاد و شخصیت این مرد خدا مراجعه می شود در می یابیم که ایشان مجتهد در تمام امور است.

 زمانی که دنیاپرستان بر جهان حکومت می‌کردند و عارفان خلوت‌نشین بودند، حضرت امام به عنوان انسانی عارف در قلب مردم نفوذ کرد و مشعل هدایت مردم را به دست گرفت.

 وی از  از لحاظ مقام علمی همچون نقطه ای بود كه دائره معارف وعلوم را در برگرفته، و مركزی بود كه كره ی فضایل ارباب فضیلت آن را احاطه كرده بود.

 خداوند به او فصاحت و بلاغت بی نظیری داده بود و آتش و حرارتی (الهی) در او بود که آهن را نرم می کرد و نفوس نزد او خاضع می شد.

می فرمودند: علّت اینکه دعای ما مستجاب نمی شود این است که حُسن نظر به خدا نداریم.

 روحی عظیم داشت و تقوا و صفای باطن و بی اعتنایی به دنیا در او مثال زدنی بود.

 می گفت: در هر کاری خدا را در نظر داشته باشید.

 از  فرمایشات اوست که می فرمود: «علی بن مهزیار اخوازی بیست سال از اهواز به مکه رفت تا حضرت ولیعصر (عج) را زیارت کند. چرا یک بار، شب نیمه شعبان به کربلا نیامد تا حضرتش را در کنار قبر جدّش امام حسین(ع) ملتقات کند؟!»

 بعضی از مردم حتی برخی از کسانی که ادعای سلوک دارند مقصود واقعیشان از این مسافرتها خدا نیست و برای انس ذهنی به مدارک خود و سرگرمی با گمان و خیال و پندار و شاید برای به دست آوردن مدتی مکان خلوت با همراه و یا دوستان خود به آن مکانهای مقدس مسافرت می کنند.

 او در پارسایی و تقوا از رتبه بالایی برخوردار بود، کمال نفس، مکارم اخلاق، خوشرویی، خوش برخوردی، سعه صدر، نرم خویی، سلامت باطن، پاکی ضمیر، تواضع، بزرگواری و شرافت از صفات این فقیه مجاهد بود.

 نقل است ایشان به بیشتر کسانی که دستوری می خواستند، تکرار این جمله را توصیه می فرمود: « ظلمتُ نفسی فاغفرلی » همان ذکری که خود در روزهای آخر حیاتش بسیار با آن مأنوس بود.

 « سید ذوالحسنین »

« دستغیب انسانی رهیده از بند هواها بود که در علم و عمل، مبارزه و خدمت، مردانه و راسخ قدم سلوکی زیبا داشت. »

 « دیدن امام زمان مهم نیست؛ مهم این است که او ما را ببیند. »

 « ما بزرگترین و مهمترین کاری که در عالم داریم و هیچ کاری از اطوار و شؤون زندگی ما مهمتر از آن نیست، این است که خودمان را درست بسازیم. »

 « هر نفسی که برای غیر خدا بکشی، معصیت است. »

 « او رهبر دینی وارسته ای است که دوران مانند او سراغ ندارد و شخصیتی که روزگار از آوردن نظیر او، عقیم مانده است. »

 « راه نجات و خلاص، در استغراق ذکر الهی و تفکر در معرفت نفس و خودشناسی است . »

 « زاهدانه می زیست و به اشراف و حتی شخص شاه نیز بی توجّه بود. »

 « او همچنان با عشق و شور به سیر و سلوک معنوی می پرداخت که عارفان حقیقت جو و سالکان طریق توحید از توشه های سلوک وی پیمانه ها پر کردند. »

 « من سلمان زمان و اولیای خدا بودم که مردم مرا نشناختند. »

 « روش و سیره ایشان چیزی جز عمل به دستورات شرع مقدس و توجه کامل بر انجام واجبات و ترک محرّمات نبوده است. »

 « اگر عمل داشته باشی چیزی نیست، مثل این است که پیراهن کثیفت را از تنت بیرون کنی و پیراهن تمیز بپوشی. »

« استاد اعلم و شیخ معظّم، دریای متلاطم امواج، کسی که ذکر فضیلت و عظمتش همه جا را پر کرده بود، مورد اعتماد فقهاء گرامی، برگزیده دانشمندان و علماء عظیم القدر و بلند مرتبه.»

« انسان از راه عبودیت و پیروی از اهل بیت علیهم السلام می تواند خیلی از مطالب را درک کند. »

 « او در حل مشکلات مردم درنگ نمی کند و منزل وی پناهگاه هر دردمند و مظلوم قرار گرفته، گره کور و نزاعهای ریشه دار در خانه باصفای وی بازگشته، به صلح و محبّت تبدیل می شوند. »

 « اگر شخص در طلب، استقامت پیدا کرد، اسم اعظم در روح او جا پیدا می کند و آن وقت لایق اسرار ربوبی می گردد. »

« تا قوای جوانی و نشاط باقی است، بهتر می توان قیام کرد در مقابل مفاسد اخلاقی، و خوب تر می توان وظایف انسانیه را انجام داد. »

 « در اعمال و رفتار نیز ملاک ایشان، دوستی و محبّت حضرت امیر ( ع ) است . »

 « نصیحت آیت الله بهجت ( ره ): آیا به آنچه می دانی عمل کرده ای ؟ »

 « هرچه می توانی روحت را با توسّل به اهل بیت تقویت کن و صفای دل برای خود به وجود بیاور که کلید سعادت جز این چیزی نیست. »

 « او خداشناسی بود که در راه خدا از سرزنش ملامتگران نمی هراسید. »

« ای نفس! آنقدر که به دیگران رحم می کنی بر خود رحم کن؛ مجهّز شو و به داد خویش برس که در آستانه کوچ و رحیلی. »

« مقدس ها همه کارشان خوب است، فقط « من » خود را باید با ( خدا ) عوض کنند. »

 «هر سالکی باید با پای خود این مراحل را طی کند و با پای دیگران نمی توان طیّ طریق کرد.»

« تصور بیهوده مکن، تکلیف و ریاضت تو تنها خدمت به خلق خداست. »

«این مرد بزرگ با اینکه در مقام عرفان مقامی بس والا دارد و از اعظم فقهای « صائنا" لنفسه، حافظا" لذینه، مخالفا" لهواه و مطیعا" لامر مولاه» به شمار می آید.»

«خلاصه و لبّ اخلاق در دو كلمه است : مرنج و مرنجان.»

  «نفس را تزكیه كنید كه بعثت انبیاء به همین دلیل بوده است.»          

   «من آرزویم این است نهج البلاغه را در بهشت از آقا امیرالمؤمنین (ع) یاد بگیرم.»

 



   « عن قریب است كه تو خود آتشی به سوختگان عالم خواهی زد.  »