Get the Flash Player to see this player.

time2online Joomla Extensions: Simple Video Flash Player Module

  کانال تلگرام اهل ولاء  اینستاگرام اهل ولاء


سه شنبه ۳۰ آبان
۱۳۹۶

2. ربيع‌الاول 1439


21. نوامبر 2017






محمد تقی بهجت فومنی

 

محمّدتقی بهجت فومنی 

 

 

ولادت: ۱۳۳۴ هـ.ق.                       محلّ­ولادت: فومن گیلان.

وفات: ۱۴۳۰هـ.ق.                         محلّ­دفن: حرم­حضرت­معصومه علیهاالسّلام، مسجد­بالاسر.  

محلّ­تحصیل: کربلا، نجف، قم.

اساتید: حضرات محمّدحسین غروی اصفهانی، میرزامحمّدحسین نائینی، سیّدابوالحسن اصفهانی، آقا ضیاء­الدّین عراقی و ... .

استادعرفان: آقا سیّدعلی قاضی طباطبایی.

تألیفات: یک دوره­اصول­(در ده مجلّد)، حاشیه بر ذخیرةالعبادِ محمّدحسین­غروی و ... .

 

     ایشان پس از طیّ دروس مقدّماتی در ایران برای ادامه­ی تحصیل رهسپار حوزه­ی نجف شد. به محضر هر یک از استادانِ بنام حوزه، راه می­یافت، خوش می­درخشید. یکی از دانشمندان نجف می­گفت: «ایشان در درس، به مرحوم آیت­الله غروی­اصفهانی امان نمی­داد و پیوسته بحث­ها را مورد نقد قرار می­داد». در همان ایّام علاوه بر فراگیری دروس به تدریس سطوح عالیّه در نجف اشرف پرداخت؛ به طوری که یکی از استادانِ کفایةالاصول، آخوند خراسانی محسوب می­شد و هم زمان در تألیف سفینةالبحار با مرحوم شیخ عباس قمی همکاری داشت.

     روح بزرگش تنها در پی چنین توفیقات بالای علمی نبود لذا هم زمان با تلاش بی­وقفه در دروس حوزه به محفل آقاسیّدعلی قاضی راه یافت و در حالی که هجده­سال بیشتر نداشت پای­بند مجلس آن استادِ مسلّم­عرفان شد. امّا برخی فضلای نجف که با طریق عرفان مخالف بودند نامه­ای به پدر آیت­الله بهجت نوشتند که پسرت به جای درس و بحث، نزد سیّدعلی قاضی می­رود. پدر ایشان نیز در نامه­­ای به آیت­الله بهجت نوشت که راضی نیستم جز واجبات عمل دیگری انجام­دهی. از آن پس ایشان سکوت اختیار کرد. آیت­الله شیخ عبّاس قوچانی می­فرمود: «در ایّام سکوت آیت­الله بهجت درهایی از ملکوت به روی ایشان باز شده­است که مرا ملزم کرده­اند سرِّ ایشان را فاش نکنم». استاد سیّدمحمّدحسن قاضی در توصیف احوالات ایشان می­نویسد: «کسی گمان نکند که این حالت انقطاع و اشتغال دائمی به ذکر خدا در ایّام پیری بر ایشان عارض شده بلکه در ایّام جوانی در نجف به این خصیصه شناخته می­شدند که به ذکر خدا عادت کرده بودند. نگاهی گذرا به شخصیّت بزرگوار ایشان، از درجه­ی اشتغال به نفس و راز و نیاز و انقطاع به پروردگار خبر می­دهد. اخیراً از ایشان خواستم تا اجازه دهند مشاهدات خود را از او بنویسم ولی شدیداً انکار و خودداری کردند».

     بیش از شش دهه از عمر شریفش به تدریس خارج فقه و اصول اشتغال داشته و به واسطه­ی شهرت­گریزی غالباً در منزل تدریس کرده­است. همواره در توصیه­ها، به تهذیب و اصلاح نفس تأکید داشت. از دستورالعمل های ایشان است که فرمودند: هیچ ذکری، بالاتر از «ذکر عملی» نیست؛ هیچ ذکر عملی، بالاتر از « ترک معصیت در اعتقادیات و عملیات نیست». ظاهر این است که ترک معصیت به قول مطلق، بدون «مراقبه دائمیّه»، صورت نمی گیرد. 

 

 

افزودن نظر

هرگونه نظرات توهین آمیز و نسبتهای غیر مسلم احراز نشده و خلاف شرع حذف خواهد شد






کد امنیتی
بازنشانی